Songül Arık'tan .... Kurban mı Kesiyoruz, Yoksa Vicdanımızı mı?

Sosyal medyada önüme düşen o videoları izledikçe kaç gündür içim sızım sızım sızlıyor. Kurban Bayramı geldi ama inanın geleli canım yanıyor, canım acıyor. Bir şeyler yapmamız, ses çıkarmamız gerektiğine o kadar yürekten inandım ki, dayanamadım bu köşe yazısını kaleme aldım.

​Yazımın başında, tüm İslam aleminin ve siz değerli okuyucularımın Mübarek Kurban Bayramı'nı en içten dileklerimle kutluyorum. Bu mübarek günlerin kalplerimize huzur, evlerimize bereket getirmesini diliyorum. Ancak bayramın getirdiği o manevi coşkuyu yaşarken, içimizi sızlatan ve mutlaka yüzleşmemiz gereken çok önemli bir yaramız var.

​Bizim sosyal medyadaki bu vahşet görüntüleriyle gerçekten bayram sevincimiz apaçık bir acıya dönüşüyor. Biliyorum, benim gibi kaç insan daha bu acıyı televizyonlarda, telefon ekranlarında görüyor ama sesini çıkartamıyor, içine atıyor. İşte tam da bu yüzden, sessiz kalan, yutkunan herkesin sesi olmak için bu yazıyı yazıyorum. Benim kalbim acıyor, yüreğim yanıyor, beynim yanıyor, aklım almıyor! Vicdanım sızım sızım sızlıyor, "Neden bir şeyler yapamıyoruz, neden buna dur diyemiyoruz?" diye içim içimi yiyor. Bayram sevincimizi bu korkunç görsellerle acıya dönüştürmeyin, rica ediyorum!

​Lütfen kendimize gelelim; hayvanlara eziyet ederek, işkence ederek kurban kesmek bizim dinimizde, İslam’da yok! Allah aşkına, işkenceyle kesilen bir kurbanı Allah kabul eder mi zaten? Öyleyse kabul bile olmayacak bir ibadet için, insan neden kendini böyle bir vahşete, böyle bir günaha zorlar?

​Onlar Rabbimin dilsiz kulları... Bize Rabbimizden birer emanet. Evet, kurban kesilmeleri emredildi, buna hiçbir sözümüz yok. Ama bu dinin, bu ibadetin de her şeyde olduğu gibi bir adabı, bir usulü ve bir ahlakı var! Emanete böyle mi sahip çıkılır?

​Bakın, Peygamber Efendimiz (S.A.V.) bundan asırlar önce tam da bu konuda ne kadar net bir sınır çizmiş ve bizlere nasıl nasihat etmiş:

​"Allah her işte iyiliği, her şeyin en güzel şekilde yapılmasını emretmiştir. Hayvan keseceğiniz zaman kesimi en güzel şekilde yapın. Her biriniz bıçağını iyice bilesin ve keseceği hayvanı rahatlatsın, ona acı çektirmeyin." (Müslim, Sayd, 57).

​Hatta bir defasında, hayvanı yere yatırdıktan sonra gözünün önünde bıçağını bilemeye çalışan bir adamı gördüğünde Efendimiz dayanamamış ve şöyle çıkışmıştır:

​"Sen bu hayvanı defalarca mı öldürmek istiyorsun? Bıçağını onu yere yatırmadan önce bilesen olmaz mıydı?" (Hâkim, IV, 257).

​Şimdi bu yüce merhameti, bu muazzam adabı alın ve sosyal medyadaki o videoların yanına koyun. Videolarda izlediklerimiz resmen bir insanlık dramı... Ayaktaki o koca büyükbaş hayvan korkudan titriyor. Onu insani yollarla yatırmaya güçleri yetmiyor diye, hemen kolayına kaçıp arkasından sinsice yaklaşıyorlar. Tek bir hamleyle hayvanın bacağını, sinirini kesiveriyorlar! Sonra biraz geri çekilip, fırsat kollayıp diğer bacağını da kesiyorlar. O can, o koca hayvan korku, acı ve dehşet içinde çaresizce oracıkta yere yığılıyor.

​Size soruyorum, gerçekten soruyorum; üstelik gözü bile bağlanmamış, elinizdeki o kör bıçağı göre göre çılgına dönmüş bir canlıdan bahsediyoruz. Siz gerçekten onların canı olmadığını, canlarının yanmadığını, duyguları olmadığını mı düşünüyorsunuz? Bu nasıl bir vicdansızlıktır, nasıl bir vahşettir?

​Kurban demek, her şeyden önce merhamet demektir. Hayvanın gözünün önünde bıçak bilemeyi bile yasaklayan bir peygamberin ümmetiyiz biz. Bu vicdanları sızlatan konuyu bilerek ele almak istedim. Gelin, adabıyla, usulüyle ibadet edelim; bu bayramda kurban keseceğiz diye kendi insanlığından, merhametinden vazgeçmesin kimse. O sessiz kulların ahını alarak, o emanetlere ihanet ederek bayram çıkmaz, bilesiniz...

​Bu duygu ve düşüncelerle, cümle Müslüman aleminin Kurban Bayramı'nı bir kez daha tebrik ediyor; kesilen kurbanların ve edilen duaların makbul olmasını, insanlığa merhamet ve şefkat getirmesini niyaz ediyorum.