ŞANTAJCIYI YAKALADIK DA AHLAKSIZLARI NE YAPACAĞIZ?

Kayseri’de patlayan şantaj operasyonu bir “polis başarısı” olarak geçiştirilemez. Bu olay, bir suç hikâyesinden çok daha fazlasıdır. Bu, paranın, gücün ve koltuğun insanı nasıl çürüttüğünün belgesidir.

Evet, şantaj suçu işlendi.
Evet, kayıt alanlar yakalandı.
Ama asıl pislik kamerayı tutan elde değil, kameraya düşecek hayatı yaşayan zihniyettedir.

Soruyorum açık açık:
Bu kadar mı uçkuruna düşkün bu “iş insanları”?
Bu kadar mı kontrolsüz, bu kadar mı kendini dokunulmaz sanan bir güruh var bu şehirde?

Ortada bir gerçek var:
Bu görüntüler gökten inmedi.
Kimse kimseyi zorla o odalara sokmadı.
Kimse kimseyi zorla fuhuş ortamlarına sürüklemedi.

Ama iş yakalanınca roller değişti.
Bir anda herkes “mağdur”, herkes “şantaja uğrayan”.
Yok öyle yağma.

Şantajcı suçludur, evet.
Ama şantaj, ahlaksızlığın yan ürünüdür.
Talep olmazsa arz da olmaz.

Bu şehirde namusuyla çalışan, evine ekmek götüren, tek kuruşu haramdan sakınan binlerce insan varken; parası var diye her şeyi satın alabileceğini sanan bu tipler, sadece kendilerini değil, kentin itibarını da batırıyor.

Daha acısı ne biliyor musunuz?
Bu isimler yarın yine “saygın iş insanı” diye anılacak.
Yine ön sıralarda oturacak.
Yine nutuk atacak.
Yine ahlaktan, aileden, gelenekten bahsedecek.

Ama gece başka, gündüz başka.

Bu olay yakalandı diye konuşuluyor.
Peki ya yakalanmayanlar?
Kaç tane görüntü hâlâ kasalarda?
Kaç tane sessizlik parayla satın alındı?
Kaç kişi “rezil olmamak” için sustu?

Asıl korkunç olan budur.

Bu mesele ne sadece şantajdır,
Ne sadece fuhuştur,
Ne de birkaç kişinin suçu…

Bu mesele, parayla büyüyen ama vicdanı küçülen bir sınıfın aynaya bakmak istememesidir.

Ve şunu net söyleyelim:
Bu şehir, bu ahlaki çürümeyi hak etmiyor.
Bu toplum, iki yüzlü “saygınlık” tiyatrosundan çok daha fazlasını hak ediyor.

Şantajcılar tutuklandı.
Peki ya AHLAKSIZLAR!
Onları hangi mahkeme yargılayacak?